My Actifit Report Card: August 2 2026

Ostatnia noc na kempingu upłynęła pod znakiem potwornych wrzasków, braku kultury i totalnego gówniarstwa. Ktoś zorganizował sobie wieczór kawalerski na terenie kompleksu w zamkniętej, ale nie przeszklonej wiacie, która znajduje się na polu namiotowym i którą można zarezerwować na jakieś imprezy. Niestety każdy morze to zrobić. Impreza, wrzaski i coś w rodzaju wycia trwały dłużej niż do trzeciej nad ranem i ktoś nawet stwierdził, że nigdy takiego wieśniactwa i braku kultury na żadnym kempingu nie spotkał. Dlatego też w niedzielę również wstaliśmy nie do końca wyspani. Naprawdę kempingi trzeba wybierać rozsądnie i dobrze zapoznać się z opiniami, oraz unikać miejsc, które oferują organizowanie prywatnych imprez na terenie, który się do cholery współdzieli.

Po śniadaniu przyszedł czas na pakowanie się. Zebtranie wszystkich rzeczy, sprzątanie i składanie namiotu z pakowaniem do samochodu zajęło nam około 1,5 godziny. Wymeldowaliśmy się w recepcji i ruszyliśmy w drogę, ale nie od razu powrotną.

Our final night at the campsite was marred by hideous screaming, boorish behavior, and sheer juvenile delinquency. Someone had organized a bachelor party on the premises, specifically in an enclosed (though not glass-walled) shelter located in the tent area, which can be booked for events. Unfortunately, just about anyone can book it. The partying, screaming, and howling went on past 3:00 AM; one person even remarked that they had never encountered such crassness and lack of decency at any campsite before. Consequently, we woke up on Sunday feeling less than fully rested. It really pays to choose campsites wisely, study the reviews carefully, and avoid places that allow private parties to be held in areas that - for crying out loud - are shared by everyone.

After breakfast, it was time to pack up. Gathering our belongings, tidying up, dismantling the tent, and loading everything into the car took us about an hour and a half. We checked out at reception and hit the road - though not immediately heading home.

Udaliśmy się na przełęcz Snozka, która umiejscowiona jest na wzgórzu nad miejscowością Kluszkowce. Przełęcz te można nazwać granicą pomiędzy Pieninami a Gorcami. Startuje tu też szlak niebieski prowadzący na Lubań - szczyt w południowo-wschodniej części Gorców. Można stąd także dostać się na Wdżar, czyli niewysoki szczyt u którego stóp znajduje się właśnie wspomniana wyżej przełęcz. Byliśmy tak kiedyś i szczyt oferuje przepiękny widok na Pieniny, Gorce, Tatry i Jezioro Czorsztyńskie. Z samej przełęczy również widoki są niczego sobie. Znajduje się tu także parking, który pomieści ponad 20 samochodów, a przełęcz stanowi bazę wypadową na wspomniane przeze mnie szczyty.

We headed to the Snozka Pass, situated on a hill above the village of Kluszkowce. This pass can be considered the boundary between the Pieniny and Gorce mountain ranges. It is also the starting point for the blue trail leading to Lubań, a peak in the southeastern part of the Gorce range. From here, you can also reach Wdżar - a modest peak rising directly above the pass. We have visited it before, and the summit offers stunning views of the Pieniny, Gorce, and Tatra mountains, as well as Lake Czorsztyn. The views from the pass itself are impressive, too. There is a parking area with space for over twenty cars, and the pass serves as a convenient base for excursions to the aforementioned peaks.

Głównym powodem, dla którego udaliśmy się na przełęcz był obiad, który chcieliśmy zjeść w działającej tutaj restauracji - Zajazd Zima. Zajazd otwiera się jednak o 13, a my byliśmy tam jeszcze przed południem. Wybraliśmy się więc na krótki spacer, a później zamówiliśmy kawę w budce nieopodal restauracji. Można w niej też zjeść burgera i inne fast foody, oraz oscypki z grilla. Nie powiem jednak, czy warto, bo sami nie próbowaliśmy.

Chwilę przed otwarciem zajazdu usiedliśmy już przy stolikach na zewnątrz. Mimo, że wciąż pozostawało 15 minut do otwarcia, to zgromadziła się tam już spora grupka głodnych turystów.

Zjedliśmy rosół, który jednak okazał się słabo doprawiony, mętny i bez smaku. Na drugie danie tradycyjny schabowy z ziemniakami i surówkami, który już bardzo nam smakował.

Po obiedzie ruszyliśmy już w drogę powrotną do domu, która zajęła nam około dwóch godzin.

The main reason we headed to the mountain pass was to have lunch at the local restaurant, Zajazd Zima. However, the inn doesn't open until 1:00 PM, and we arrived before noon. So, we went for a short walk and later ordered coffee at a stand near the restaurant. You can also get burgers, other fast food, and grilled oscypek cheese there, though I can't say if it's worth it, as we didn't try the food ourselves.

We took our seats at the outdoor tables just before the restaurant opened; even though there were still 15 minutes left until opening time, a fair-sized crowd of hungry tourists had already gathered.

We had the chicken noodle soup, which turned out to be bland, cloudy, and tasteless. For the main course, we had a traditional breaded pork cutlet with potatoes and side salads - a dish we really enjoyed.

After lunch, we headed back home; the return journey took us about two hours.

This report was published via Actifit app (Android | iOS). Check out the original version here on actifit.io

Daily Activity, Walking