Zanim zabiorę się za obróbkę nowego materiału pozostańmy jeszcze na jakiś czas w roku 2019. Rok ten był dla mnie najbardziej bogaty w foto wypady w teren. Być może 2018 może się z nim jeszcze równać. W tych dwóch latach zrobiłem najwięcej zdjęc krajobrazowych w korzystnych warunkach. Mam tu na myśli okolicę wschodu i zachodu słońca. Liczę, że w tym roku uda mi się do wyników z tamtych lat zbliżyć. Trochę jednak póki co mam pecha do ciekawego nieba. Takiego jak w zdjęciach poniżej. Działo się wtedy.

Był to dzień, a właściwie poranek po powrocie z trzymiesięcznego wyjazdu do Holandii do pracy. Trzy miesiące bez aparatu w rękach. Nie dziwcie się więc, że przy pierwszej możliwej okazji wybiegłem z domu zrobić kilka zdjęć. Nie potrzebowałem szczególnie motywować się do opuszczenia łóżka. Po otwarciu oczu widziałem co się dzieje za oknem. Nie było się nad czym zastanawiać. Kiedyś fioletowo-różowe chmury wystarczyły, żeby wyjść bez zastanowienia bez choćby łyka wody. Teraz to wygląda trochę inaczej. Starość nie radość.. chodź dla kogoś w wieku 30 lat to nie powinno być problemem, ale pewne sprawy zdrowotne wymagają jednak rozważniejszych decyzji i wyboru odpowiednich priorytetów. Uwierzcie mi, kiedyś jednak w końcu wygonię się z łóżka na wschód słońca 😅

Co do samego pleneru, nie będę się szczególnie rozwodzić. Najpierw wspomniane fioletowo-różowe chmury, a później prawdziwy ogień z niebios. Działo się cholernie dużo ciekawego.

Jedna rzecz, której tłumaczenie na angielski nie ma zbyt wielkiego sensu, a w kązdym bądź razie nie będę tego robił, bo to jest nasze, polskie. To co zadziało się na niebie na tych zdjęciach, w polskiej społeczności wszelkiej maści i poziomu zaawansowania fotografów krajobrazowych nazywa się "warun". I nic więcej dodawać nie trzeba. Warun to po prostu warun. Można jedynie powiedzieć, że to skrót od "perfekcyjne WARUNki ze świetnym światłem i idealnymi chmurami lub mgłą". Można też znaleźć określenia "człowiek warun" - ktoś, kto za każdym razem trafia na warun. Jakby co, to do mnie to nie pasuje. I chciałbym powiedzieć jeszcze nie, ale byłoby to obietnicą, której chodź chciałbym, to składać nie chcę. Strzałka i do zaś.

POLISH LANDSCAPES AND NATURE #18

Before I start processing the new material, let's stay in 2019 for a while. This year was the richest year for me in terms of photographic field trips. Perhaps 2018 can even match it. In those two years, I took the most landscape photos in favorable conditions. I'm referring to sunrise and sunset. I hope that this year I'll be able to come close to matching those results. However, I've been a bit unlucky with interesting skies so far. Like the ones in the photos below. That was back then.

It was the day, or rather the morning, after returning from a three-month work trip to the Netherlands. Three months without a camera in my hands. So, don't be surprised that I ran out of the house at the first opportunity to take a few photos. I didn't need much motivation to leave bed. When I opened my eyes, I saw what was happening outside the window. There was nothing to think about. In the past, purple-pink clouds were enough to make me leave without a second thought, without even a sip of water. Now it's a bit different. Old age isn't a joy... although for someone in their 30s, it shouldn't be a problem, but some health issues require more careful decisions and choosing the right priorities. Believe me, one day I'll finally drag myself out of bed for the sunrise 😅

As for the outdoor experience itself, I won't go into detail. First, the aforementioned purple-pink clouds, and then true fire from the heavens. A hell of a lot of interesting things happened.